خطر ۴۰۳ـی گجسته، تاوان گناه شهروندی

تصویر خطای ۴۰۳ گوگل، با نمادی از یک ربات شکسته که می‌گوید: کلاینت شما اجازه دسترسی به نشانی درخواستی از این سرور را ندارد. این همه آن چیزی است که ما می‌دانیم.

اگر تجربه اقامت در ایران را داشته باشید، حتماً به وفور با خطای ۴۰۳ یا از این دست، به خصوص از سوی ارائه‌دهندگان آمریکایی، مواجه شده‌اید. خطایی که در درون‌مایه می‌گوید: شما به گناه (!) شهروندی ایران از دریافت خدمات محروم هستید. شاید در بسیاری از موارد حتی این صراحت بیان را نداشته باشند، به طوری که گاهی بدون نمایش هیچ پیامی شما را محروم می‌کنند و مدتی سرگرم چرایی قطعی سرویس هستید. برای نمونه: اگر بدون آشنایی قبلی با همین خطای ۴۰۳ گوگل مواجه شوید چنین احوالی خواهید داشت.

تصویری پهلو به پهلو از تحریم و آزادی به طوری که صفحۀ دریافت گوگل درایو در حالتی که بران غیرایرانی‌ها به خوبی کار می‌کند، کاربران ایرانی را با خطای ۴۰۴ از خود می‌راند.
تحریم و آزادی در یک قاب — خطای گمراه کنندۀ ۴۰۴ هنگام دریافت نسخۀ رومیزی Google Drive

شگرد اصلی تحریم‌گران، کشف و انسداد شناسۀ اینترنتی است. در موارد سخت‌گیرانه کافی‌ست در تاریخچه اتصالات شما ردی از یک شناسه اینترنتی (IP) ایرانی ببینید. در کنار، برای دشوارتر کردن از روش‌های دیگری مانند راستی‌آزمایی شمارۀ تلفن، شناسه حساب بانکی، نشانی محل سکونت، شناسه ملی یا گذرنامه استفاده می‌کنند.

این ماجرا یک تبعیض ملیتی را به شما یادآوری می‌کند. به اثنا ورود به ایران حتی اگر تبعه یا گردشگر خارجی هم باشید در دامنۀ شمول این تبعیض قرار می‌گیرید. تحریمی که البته محدود به قلمرو ایران نیست، شهروندان فهرستی از دیگر کشورها نیز با وضعیت مشابهی همچون ایرانیان به پای این تحریم‌های غیرانسانی و ناجوانمردانه قربانی می‌شوند.

در مقابل کاربران ایرانی هم دست رو دست نگذاشته و شیوه‌های گوناگویی را برای رهایی از بند تحریم به کار می‌گیرند. به گونه‌ای که در سال‌های اخیر از برخی شرکت‌ها شاهد ارائه خدمات تحریم‌شکن هستیم. شاید هیچ دور از ذهن نباشد اگر روزی در آینده بشنویم دادگاهی در ایالات متحده آمریکا افرادی را به گناه دور زدن تحریم‌های اینترنتی تحت پیگرد و محاکمه قرار داده است.

برپایی سفرۀ هفت‌سین و گرامی‌داشت جشن نوروز ۱۴۰۱ توسط آقای جو بایدن، رئیس جمهور وقت ایالات متحده و همسر او در کاخ سفید.
نمایشی از تظاهر باورناپذیر به ایران‌دوستی توسط رئیس جمهور و همسر رئیس جمهور ایالات متحده در جشن نوروز ۱۴۰۱

روزی روزگاری، دزدی وارد دهی شد، حوالی ظهر بود و كوچه‌ها خلوت، هرچه گشت چیزی پیدا نكرد. كم كم داشت ناامید می‌شد كه صدای خروسی را از خانه‌ای شنید. خانه‌ای بسیار بزرگ كه ساختمانی وسط آن قرار داشت. دزد با خود فكر كرد كوچه خلوت است و خانه بزرگی است تا كسی بخواهد بفهمد من وارد خانه شدم، من مرغ را برمی‌دارم و فرار می‌كنم. لب دیوار را گرفت، بالا رفت و پرید در خانه. دید چند مرغ و خروس از لانه‌ی خود خارج شده‌اند و هركدام گوشه‌ای در حال چرت زدن هستند. چاق‌ترین خروس را انتخاب كرد، به سرعت به طرف آن رفت. خروس را برداشت در زیر پیراهنش پنهان كرد و به سرعت خواست، بالای دیوار بپرد و از خانه فرار كند كه ناگهان صاحب خانه صدایی شنید به ایوان خانه آمد و مردی را دید كه از روی دیوار به كوچه پرید. به سرعت خود را به كوچه رساند، در حالی كه فریاد می‌زد دزد، دزد چند نفر از همسایه‌ها به كمكش شتافتند و توانستند درنهایت چند نفری دزد را گیر بیندازند. دزد كه دید راه فراری ندارد شروع كرد قسم خوردن و گریه و زاری كه من كاری نكردم، من چیزی ندزدیدم.
دزد بی‌خبر بود كه دُم خروس از زیر پیراهنش بیرون زده. مرد صاحب خانه گفت: نمی‌دانم قسم حضرت عباست را باور كنم یا دُم خروست را. دزد به دكمه‌های باز خود نگاه كرد و دید كه دم خروس از پایین پیراهن او بیرون است. چون چاره نداشت، خروس را به كشاورز داد و به سرعت از آنجا فرار كرد.

رشمه، الهه، (۱۳۹۲)، ضرب المثل و داستانهایشان (معنی ضرب المثل و ریشه‌های آن)، تهران: انتشارات سما، چاپ اول

بدون دیدگاه برای خطر ۴۰۳ـی گجسته، تاوان گناه شهروندی

    دیدگاهتان را بنویسید

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *